பிரெஞ்சு மேற்கிந்தியத்தீவுகளில் தமிழ் – தமிழர்

இந்தக் கட்டுரை பிரெஞ்சு மேற்கிந்தியத்தீவுகளுக்கு நடைபெற்ற ஒப்பந்தக் கூலி இடம்பெயர்வு, அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி, சமூக–பண்பாட்டு மாற்றங்கள் மற்றும் மொழி இழப்பு ஆகியவற்றை விளக்குகிறது.

முன்னுரை

மேற்கிந்தியத்தீவுகள் என்றாலே உலக மக்களின் நினைவில் தோன்றுவது கருப்பரினத்தைச் (ஆப்பிரிக்க பூர்வகுடியைச்) சேர்ந்த கிரிக்கெட் வீரர்களே. ஆனால் இந்தத் தீவுகளில் 175 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழர்கள் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர் என்பது பெரும்பாலான தமிழர்களுக்கே அறியாத வரலாற்று உண்மையாகும். பிரான்சு நாட்டின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள மர்த்தினிக் மற்றும் குவாதலூப் தீவுகளில் குடியேறிய தமிழர்கள், தங்களது தாய்மொழியை இழந்த போதிலும், பண்பாட்டு அடையாளங்களை ஓரளவு தக்கவைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்து வருகின்றனர். இந்தக் கட்டுரை, அந்தப் புலம்பெயர் தமிழர்களின் வரலாறு, துயரம், உழைப்பு மற்றும் அடையாளப் போராட்டத்தை ஆராய்ச்சிப் பார்வையுடன் எடுத்துரைக்கிறது.

மேற்கிந்தியத்தீவுத் தமிழர் – வரலாற்றுப் பின்னணி

மர்த்தினிக் மற்றும் குவாதலூப் ஆகிய தீவுகள் பிரான்சு நாட்டுக்குச் சொந்தமான மேற்கிந்தியத் தீவுகளாகும். தமிழ்நாட்டிலிருந்து சுமார் 20,000 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள இத்தீவுகளில், புதுச்சேரி, காரைக்கால் மற்றும் தமிழ்நாட்டின் பிற பகுதிகளில் இருந்து கொண்டு செல்லப்பட்ட தமிழர்கள் கரும்புத் தோட்டங்களில் ஒப்பந்தக் கூலிகளாகப் பணியாற்றினர்.

1848-ஆம் ஆண்டு அடிமை ஒழிப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, கரும்புத் தோட்டங்களில் பணியாற்றிய ஆப்பிரிக்க அடிமைகள் விடுதலை பெற்றனர். இதனால் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குப் பெரும் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. இந்தப் பொருளாதார வீழ்ச்சியை சமாளிக்க, பிரான்சு அரசு தென்னிந்தியாவிலிருந்து தொழிலாளர்களைக் கொண்டு வர முடிவு செய்தது. கரும்பு விவசாயத்தில் தமிழர்கள் தேர்ச்சி பெற்றிருந்ததே இதற்குக் காரணமாக அமைந்தது.

தமிழர் குடியேற்றம் – கொடிய கடற்பயணம்

1854 முதல் 1883 வரை ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்கள், கப்பல்கள் மூலம் மேற்கிந்தியத்தீவுகளுக்கு அழைத்து வரப்பட்டனர். இந்தப் பயணம் மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் நீடித்தது. நீண்ட கடற்பயணத்தில் பலர் கடல்நோய், தொற்றுநோய் ஆகியவற்றால் உயிரிழந்தனர். நோயுற்றவர்கள் உயிருடன் கடலில் வீசப்பட்ட கொடூர நிகழ்வுகளும் நடந்துள்ளன.

06.05.1854 அன்று ‘Aurelie’ என்ற கப்பல் புதுச்சேரியிலிருந்து 317 தமிழர்களுடன் மர்த்தினிக் தீவின் செயிண்ட் பியர் துறைமுகத்தை அடைந்தது. அதே ஆண்டு டிசம்பர் 24-ஆம் தேதி, 344 ஒப்பந்தக் கூலிகளுடன் குவாதலூப் தீவை அடைந்தது.

இந்தக் காலப்பகுதியில்:

• குவாதலூப்பில் – 42,326 பேர்
• மர்த்தினிக்கில் – 25,509 பேர்

என இந்தியாவிலிருந்து தமிழர்கள் குடியேறியதாக வரலாற்று ஆவணங்கள் கூறுகின்றன.

தமிழர்களின் இழப்பும் உழைப்பும்

மேற்கிந்தியத்தீவுகளில் குடியேறிய தமிழர்கள் சந்தித்த துயரங்களைச் சொற்களால் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது. அவர்கள் இழந்த முதல் விஷயம் தமிழ் உணவுப் பழக்கம். அடுத்ததாக, அங்கு பேசப்பட்ட கிரியோல் மற்றும் பிரெஞ்சு மொழிகள் அவர்களுக்கு புரியவில்லை. மேலும், தங்கள் சொந்த சமய வழிபாட்டைச் செய்வதற்கும் கடும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன.

கிறித்தவ மதத்தைச் சேர்ந்த பிள்ளைகள் மட்டுமே பள்ளிகளில் சேர்க்கப்பட்டனர். தமிழ்மொழிக் கல்வி முற்றிலும் மறுக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, தலைமுறை தலைமுறையாக தமிழ்மொழி வழக்கொழிந்து போனது. இருப்பினும், அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட நிலையிலும், தமிழர்கள் கரும்புத் தோட்டங்களில் அல்லும் பகலும் உழைத்து அந்த நாடுகளின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாக விளங்கினர்.

பொங்கல் திருநாள் – பண்பாட்டு அடையாளம்

தமிழர்களின் கடும் உழைப்பு, பிரான்சிய நிர்வாகத்திடம் அவர்களுக்கு நன்மதிப்பை பெற்றுத் தந்தது. இதன் காரணமாக, சில சலுகைகள் வழங்கப்பட்டன. அதில் முக்கியமானது பொங்கல் திருநாளைக் கொண்டாடும் உரிமை.

பொங்கல் கொண்டாட நான்கு நாட்கள் விடுமுறை வழங்கும் சட்டம் பிரான்சு தொழிலாளர் சட்டமாக இயற்றப்பட்டது. 1855-ஆம் ஆண்டு மர்த்தினிக் தீவில் கொண்டாடப்பட்ட பொங்கல் விழாவை, “Martinique Monitor” என்ற பிரெஞ்சு பத்திரிகையில் பதிவு செய்திருந்த ஆவணத்தை தனிநாயக அடிகளார் கண்டெடுத்தார். ஆனால், இரண்டு தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு இந்த விழா இரு தீவுகளிலும் மறைந்துவிட்டது என்பதையும் அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.

வழக்கொழிந்த தமிழ் மொழி

முதல் இரண்டு தலைமுறையினர் தமிழை பேசினர். 1967-ஆம் ஆண்டு மேற்கிந்தியத்தீவுகளுக்குச் சென்ற தனிநாயக அடிகளார், 17 பேர் தமிழைச் சிறப்பாகப் பேசினர் என்ற தகவலை 1968-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இரண்டாவது உலகத் தமிழ் மாநாட்டில் வெளியிட்டார்.

இன்றோ, தமிழ் மொழி அங்கு முற்றிலும் பேச்சு வழக்கிழந்த மொழியாக மாறியுள்ளது. குலதெய்வ வழிபாடுகளில் பயன்படுத்தப்படும் சில சொற்கள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன. மூத்தவர்களின் பெயர்களில் மட்டுமே தமிழ்ச் சுவடுகள் காணப்படுகின்றன.

சமூக ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் கலப்புச் சிந்தனை (Social Integration & Identity Shift)

மேற்கிந்தியத்தீவுகளில் குடியேறிய தமிழர்கள், காலப்போக்கில் அங்கிருந்த ஆப்பிரிக்க வம்சாவழியினருடனும், பிரெஞ்சு சமூகத்துடனும் சமூக ரீதியாக ஒன்றிணையத் தொடங்கினர். இந்த சமூக ஒருங்கிணைப்பு பெரும்பாலும் திருமண உறவுகள், வேலைச் சூழல், மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகள் மூலமாக உருவானது. இதன் விளைவாக, தமிழர்கள் தங்களது தனித்துவமான இன அடையாளத்தை முழுமையாகத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியாமல், கலப்பு அடையாளம் (Hybrid Identity) ஒன்றை ஏற்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர்.

மொழி இழப்பே இந்த அடையாள மாற்றத்தின் மிக முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது. தமிழ்மொழி கல்வி மறுக்கப்பட்டதால், புதிய தலைமுறைகள் தங்கள் மூதாதையர் பேசும் மொழியை அறியாமலேயே வளர்ந்தன. இருப்பினும், சமயச் சடங்குகள், குலதெய்வ வழிபாடு, பொங்கல் போன்ற பண்டிகைகள் வழியாக, தமிழ் பண்பாட்டு நினைவுகள் சில அளவிலாவது தொடர்ந்தன. இவ்வாறு மொழி மறைந்தாலும், பண்பாட்டு அடையாளம் முற்றிலும் அழியாமல் சமூகத்தின் ஆழத்தில் வேரூன்றியிருப்பதை மேற்கிந்தியத் தீவுத் தமிழர் வாழ்க்கை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

இந்தச் சமூக கலப்புச் சிந்தனை, மேற்கிந்தியத்தீவுத் தமிழர்களை முழுமையாகப் பிரெஞ்சியராகவும் இல்லை, முழுமையாகத் தமிழராகவும் இல்லை என்ற ஒரு தனித்துவமான நிலைக்கு கொண்டு சென்றுள்ளது. இதுவே புலம்பெயர் சமூகங்களின் அடையாளப் போராட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு முக்கியமான ஆய்வுப் புள்ளியாகும்.

முடிவுரை

நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு மறக்கப்பட்ட பொங்கல் விழாவை மீண்டும் கொண்டாட, குவாதலூப்பில் உள்ள சில அமைப்புகள் இன்று முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகின்றன. தமிழரோடு மணவுறவால் இணைந்த ஆப்பிரிக்க வம்சாவழியினரும் இவ்விழாக்களில் பங்கேற்கின்றனர். பண்பாட்டைப் போலவே, ஒருநாள் தமிழ்மொழியும் மீண்டும் உயிர்ப்பெறும் என்ற நம்பிக்கை மேற்கிந்தியத் தீவுகளில் விதைக்கப்பட்டுள்ளது.

References

1. Thaninayagam Adigal – West Indies Tamil Research
2. Indentured Labour System – French Colonies
3. History of Martinique & Guadeloupe
4. Second World Tamil Conference Proceedings (1968)