கடலோடிகள் வளர்த்த தமிழ்: உலக வர்த்தக வரலாற்றில் தமிழரின் கடல்சார் பண்பாட்டு ஆளுமை

இந்தக் கட்டுரை சங்ககாலம் முதல் சோழர் காலம் வரை தமிழரின் கடல்சார் வாணிபம், உலக நாடுகளில் தமிழ்மொழி மற்றும் பண்பாடு பெற்ற செல்வாக்கு, கல்வெட்டு மற்றும் மொழியியல் சான்றுகளுடன் விளக்குகிறது.

உலகக் கடல் வர்த்தக வரலாற்றில் மிகத் தொன்மையும் அனுபவமும் வாய்ந்த இனங்களுள் தமிழர்கள் முதன்மையான இடத்தைப் பெறுகின்றனர். கிறித்துப் பிறப்பதற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, மேலை–கீழைக் கடல்களில் தமிழர்கள் மரக்கலங்களில் பயணம் செய்து, பல நாடுகளுடன் வாணிபத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளனர். தமிழகப் பரப்பில் அமைந்திருந்த சிறந்த துறைமுகங்கள் மற்றும் கடல் பயண அறிவு குறித்த சான்றுகள் மேலைநாட்டு வரலாற்றுக் குறிப்புகளில் பதிவாகியுள்ளன. காற்றின் திசை, கடலின் இயல்பு ஆகியவற்றை உணர்ந்து பயணித்த பழந்தமிழர்கள், கடல் வழியாகப் பல ஆயிரம் கல் தொலைவிலிருந்த நாடுகளை அடைந்துள்ளனர். இதற்குச் சான்றாகப் புறநானூற்றுப் பாடல்கள் உள்ளிட்ட சங்க இலக்கியங்கள் அமைந்துள்ளன.

தமிழரின் கடல்சார் மேலாண்மை மரபு

சங்ககாலம் தொடங்கி பல்லவர், சோழர், பாண்டியர் காலம் வரை தமிழரின் கடல்சார் மேலாண்மை தொடர்ச்சியாக நிலவியது. மேற்கு மற்றும் கிழக்குக் கரை நாடுகளை நோக்கிச் சென்ற பழந்தமிழ் வணிகர்கள், பொருட்களுடன் மட்டுமல்லாது தமிழ்ப் பண்பாட்டையும் தம்முடன் கொண்டு சென்றனர். மலாக்கா போன்ற தென்கிழக்காசியத் துறைமுகங்களில் தமிழ்மொழி ஆட்சிமொழியாகப் பயன்பட்டது என்பது, வணிகர்களின் பண்பாட்டு பங்களிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

பழந்தமிழ் வணிகர்கள் பயணித்த நாடுகள்

பழந்தமிழ் வணிகம் தரை வழியாகவும், கடல்வழியாகவும் சிறந்து விளங்கியது. ஆனால் இயற்கையாகவே மூன்று புறமும் கடல் சூழ்ந்த தமிழகத்தில் கடல்வணிகமே பெரிதும் விரும்பப்பட்டது. வணிகர்கள் குழுக்களாகச் சென்று ‘வணிகச்சாத்து’ என அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் மேற்கே இத்தாலி, கிரேக்கம் (யவனநாடு) முதல் கிழக்கே சாவகம், பர்மா, மலாயா, இலங்கை வரை வாணிபம் செய்தனர். சீனம், எகிப்து, சிரியா, அராபியர்கள் வர்த்தகம் செய்த செங்கடல் துறைமுகங்களிலும் தமிழர்கள் பெருமளவில் ஈடுபட்டனர்.

மிளகு, முத்து, அரிசி, மயில்தோகை போன்ற பொருட்களை மேற்குநாடுகளில் விற்று, அதற்கு ஈடாகத் தங்கத்தை வாங்கி தமிழகம் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் தங்க வாணிபத்துக்கு விதிக்கப்பட்ட தடைகள் காரணமாக, தென்கிழக்காசிய ‘சுவர்ணதீபம்’ நோக்கி தமிழ்வணிகர்கள் தங்கள் கவனத்தைத் திருப்பினர்.

மேற்குநாடுகள் மற்றும் மேற்காசியாவில் தமிழின் தாக்கம்

பழந்தமிழ் வணிகத் தொடர்புகள் காரணமாக, தமிழ்மொழி மற்றும் பண்பாட்டின் கூறுகள் மேலைநாகரிகத்தில் படியத் தொடங்கின. ‘ஊர்’ என்ற தமிழ்ச்சொல்லின் தாக்கத்தால் உரோமானிய நகரங்கள் ‘Urbs’ என அழைக்கப்பட்டதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அரிசி (Oryza), மயில்தோகை (Thogi), காவிரி (Khabris), மதுரை (Mathora) போன்ற சொற்கள் கிரேக்க, இலத்தீன், அரபு மொழிகளில் திரிபுடன் வழங்கப்பட்டன. இதேபோல் கிரேக்கச் சொல்லான ‘சுருங்கை’ தமிழில் ‘சுரங்கம்’ எனப் பயன்பட்டது.

இந்த மொழியியல் பரிமாற்றம் எவ்விதத் திணிப்புமின்றி இயல்பாக நிகழ்ந்தது. ஆனால் சங்ககாலத்துக்குப் பின் அரசியல் மாற்றங்கள் மற்றும் வாணிபத் தடைகள் காரணமாக மேற்குநாடுகளுடனான தொடர்பு மங்கத் தொடங்கியது.

தென்கிழக்காசியாவில் தமிழ்வணிகர்கள்

தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் தங்கம் மற்றும் நறுமணப் பொருட்கள் கிடைத்ததாலும், சீனாவுக்குச் செல்லும் எளிய கடல்வழியாக மலாயா விளங்கியதாலும் தமிழ்வணிகர்கள் அப்பகுதிகளில் செல்வாக்குப் பெற்றனர். பல்லவ அரசர்களின் கிளைவழியினர் பர்மா, கம்பூச்சியா, சம்பா போன்ற நாடுகளில் குடியேறி ஆட்சி நிறுவியதால், பல்லவ எழுத்துமுறை, சிற்பக்கலை, நிர்வாக முறை அங்குப் பரவியது.

பக்தி இயக்க காலத்தில் வணிகர்கள் காரைக்காலம்மையார், அகத்தியர் போன்ற தெய்வப் படிமங்களை எடுத்துச் சென்றனர். இதனால் இந்தோனேசியத் தீவுகளில் இவ்வழிபாடுகள் பரவின.

தகுவாபா கல்வெட்டும் மணிக்கிராமமும்

கி.பி. 9ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த தாய்லாந்தின் தகுவாபா கல்வெட்டு, அப்பகுதியில் தமிழின் செல்வாக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. மணிக்கிராமத்தைச் சேர்ந்த தமிழ்வணிகர் திருமாலுக்கு ஆலயம் எழுப்பியதும், குளம் வெட்டியதும் இக்கல்வெட்டில் பதிவாகியுள்ளது. தமிழ்வணிகர்கள் அங்கு குடியிருந்த பகுதிகள் பற்றிய தகவல்களும் இடம்பெறுகின்றன.

சோழப்பேரரசும் வணிக ஆளுமையும்

முதலாம் இராசேந்திரச்சோழன் தென்கிழக்காசியாவில் படையெடுத்ததற்கு முக்கியக் காரணம் வாணிப நலன்களே. ஸ்ரீவிஜயப் பேரரசின் வீழ்ச்சி, தமிழ்வணிகர்களின் செல்வாக்கை அப்பகுதியில் பெரிதும் உயர்த்தியது. ‘ராஜா’, ‘சோழன்’ போன்ற தமிழ்ச்சொற்கள் மலாய்மொழியில் கலந்தன.

மலாக்காவில் தமிழ் ஆட்சி மொழி

மலாக்கா பேரரசில் அரசு நிர்வாகம் மற்றும் கணக்கு வழக்குகள் தமிழில் நடைபெற்றன. உயர்குடியினர் தமிழைக் கற்றனர். உலகப் புகழ் பெற்ற மலாக்கா துறைமுகத்தில் பேசப்பட்ட 48 மொழிகளில் தமிழ் முக்கிய இடம் பெற்றது. மலாக்காச் செட்டியார்கள் மூலம் தமிழ்மொழி மற்றும் பண்பாடு மேலும் வளர்ந்தது.

Conclusion

மேலைநாடுகளில் தமிழ்வணிகத்தின் தாக்கம் மங்கியிருந்தாலும், தென்கிழக்காசியாவில் தமிழ்வணிகர்கள் ஆற்றிய பங்களிப்பு மகத்தானது. மொழி, பண்பாடு, சமயம், நிர்வாகம் என அனைத்துத் தளங்களிலும் தமிழின் ஆளுமையை நிறுவியவர்கள் வணிகர்களே. இன்றும் தென்கிழக்காசிய நாகரிகத்தில் தமிழ்மொழி உயிருடன் நிலவுவதற்குக் காரணம் அவர்களுடைய கடல்சார் பண்பாட்டு பங்களிப்பே ஆகும்.

References

1. Nilakanda Sastri, K.A. Takuapa and its Tamil Inscription – JMBRAS
2. Devahuti, D. India and Ancient Malaya
3. Chopra, P.N. et al. History of South India
4. Singaravelu, S. Tamil Cultural Influences in Southeast Asia
5. Sadasivapandarathar, T.V. History of the Later Cholas